audiohub.gr

Όσοι κάνατε τον κόπο και μου κάνατε την τιμή να διαβάσετε το πρόσφατο αφιέρωμα μου στα αγαπημένα μου άλμπουμ (έως τώρα) για φέτος, ίσως να απορησατε πως και δέν αναφέρθηκα στο συγκεκριμένο τόσο πολυσυζητημένο δίσκο που ειναι και ένας από τους εμπορικοτερους για φέτος.

Οκ επειδή το αφιέρωμα το έγραψα στις διακοπές (όπως και το Πάρον κείμενο) η χαλαρότητα των στιγμών από την μια και η βιασύνη να προλάβω να το ανεβάσω πριν ξαναφύγω από την άλλη προκάλεσαν αυτήν την μάλλον ηχηρή παράλειψη η οποία όμως δεν με στεναχώρησε αφού το συγκεκριμένο άλμπουμ ξεπερνάει έτσι κι αλλιώς τα όρια της παρουσίας σε μια λίστα όσο αγαπημένα να ειναι και τα άλμπουμ που συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν.

Και δεν ειναι μόνο λόγω του μεγέθους της καλλιτεχνικής προσφοράς του εκλειποντος αλλά και του συνδυασμού χαρακτηριστικών γνωρισμάτων του συγκεκριμένου άλμπουμ που δεν θα του δώσει απλά μόνο μια θέση σαν το κύκνειο άσμα μιας από τις μεγάλες Μορφές της ροκ που είτε άμεσα είτε έμμεσα διαμόρφωσαν την αισθητική γενεών ..αλλα πολύ περισσότερα..


Ο λόγος ειναι απλός. Απο όλους τους ένδοξους μεγάλους ροκάδες (που πλέον μας αφήνουν ραγδαία κενό μη αναπληρωσιμο αφήνοντας ένας ένας τον μάταιο τούτο κόσμο) .. Kανένας (από όσους πρόλαβαν) δεν τόλμησε να κάνει τέχνη και μάλιστα ποιοτικότατη την κραυγή αγωνίας, την πίκρα, τον φόβο και την μελαγχολία του σίγουρου επικείμενου θανάτου του.. Και άσχετο οποία άποψη να έχει κανείς για τον David Bowie οφείλει να παραδεχτεί ότι θέλει πολλά κιλά α@@@@ια αυτό που έκανε..

Αρχικά η προβολή του video clip Blackstar με όλους τους μυστικιστικους και έσχατολογικούς συμβολισμούς της, με την σχεδόν φλύαρη (και οριακά ενοχλητική) θεαματικότητα της και την μεγάλη διάρκεια του κομματιού που έντυνε, έκανε πολλούς (όπως και τον γράφοντα) να απορούν μήπως ο Bowie προσπαθεί επιτηδευμενα να φανεί και να γίνει ανταγωνιστικοτερος νωτερων και φρέσκοτερων ονομάτων με το να γίνεται δυσνόητα ελιτίστικος κάτι στο οποίο πέραν ότι ειναι δεξιοτέχνης, τον παίρνει κιόλας να κάνει λόγω της φήμης του..

θλιψη προκαλούσαν τέτοιες σκέψεις με τον κίνδυνο που ενέχει η πιθανότητα να χάσει πάλι τον δρόμο του που έδειχνε να είχε βρει με τα από πολλά χρόνια, μερικές μάλλον τυπικά μέτριες σαν σύνολο δουλειές και ένα έμφραγμα που παρ ολίγον να μας τον στερήσει ακόμα νωρίτερα, όταν είχε βγάλει το εξαιρετικό ‘The Next Day” Το 2014..

Καπάκι ακολουθεί το videoclip του Lazarus Σε παρόμοιο αλλα φανερά πιο μελαγχολικό μοτίβο γεμάτο απελπισία και υποβόσκουσα σπαρακτική αγωνία και όλοι αρχίσαμε να αναρρωτιωμαστε ότι κάποιον λάκκο έχει η φάβα.
Λίγες μερες αργότερα η κυκλοφορία του άλμπουμ την ημερομηνία των γενεθλίων του και ένα μέσω ευφορίας και υψηλών προσδοκιών μπουμ! Σκάει η βόμβα ο τελευταίος βασιλιάς (και για λίγο έστω εσκεμμένα βασίλισσα) της ροκ ειναι νεκρός!..

Όταν έκατσε η σκόνη αργότερα την μέρα της κυκλοφοριας της είδησης του θανάτου του και έγινε ξεκάθαρο ότι το απίστευτο ήταν τελικά αλήθεια και όχι άλλο ένα επικοινωνιακό τέχνασμα κάποιων επιτήδειων, και με το αίσθημα της προσωπικής απώλειας να αρχίζει να γεμίζει τον γράφοντα έρχεται σαν κεραμίδα και η συνειδητοποίηση..

Τώρα ξαφνικά όλοι καταλαβαινουν ότι όλα αυτά τα αλλοπρόσαλλα τερτίπια και όλο αυτό το εκλεπτυσμένα σερβιρισμένο πολυδαιδαλο και ώμο σκοτάδι δεν ήταν παρά η κραυγή αγωνίας ενός ανθρώπου αληθινού με σάρκα και οστά που έφευγε από την ζωή αλλα και ο μοναδικός τρόπος της μεγάλης ψυχής που κατοικούσε αυτό το σώμα να αποχαιρετήσει όλους όσους τον θαυμάσαμε για την τέχνη του και τον αγαπήσαμε για την χαρά και τις όμορφες στιγμές που μας χάρισε με ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της καριέρας του, κάτι προφανές τώρα που ο μακάβριος καταλύτης μπήκε στην εξίσωση..

Σκοτεινό, απελπισμένο πολυδαίδαλο, αλλα και θαρραλέο και βαθιά ανθρώπινο, γεμάτο από ανθρώπινο συναίσθημα, γνήσια αγωνία αλλα και την συμπιεσμένη δημιουργικότητα που φέρνει η πίεση που προκαλεί το επικείμενο μοιραίο. Το Blackstar ειναι όνομα και πράγμα, το μοναδικό κυριολεκτικά πενθιμο αστέρι στην ιστορία της Rock Pop. Και ένα από τα πιο λαμπρά ακριβώς λόγω της μοναδικότητας του αυτής.

Κάπου είχα ακούσει την εξής σοφή φράση που αφορούσε τις κινηματογραφικές ταινίες (νομίζω στο "Σινεμά ο παράδεισος")
"Κάνε ότι θες κατα την διάρκεια μιας ταινίας" έλεγε "μόνο μην χαλασεις το τέλος"..
Το Blackstar ειναι το πιο αξιοζήλευτο τέλος που θα μπορούσε να έχει ένα καλλιτέχνης στην "κινηματογραφική ταινία" που γράφεται κατα την διάρκεια του δημοσίου βίου του..
Ένα τέλος αριστουργηματικό ανθρώπινο, δυνατό και γεμάτο ανθρωπιά και αλήθεια που απορώ που βρήκε την ψυχική δύναμη να μας καταθέσει ο Bowie..

Κυριολεκτικά με το Blackstar o Bowie με την υγεία του βαριά βεβαρημένη, βρήκε την δύναμη να ξηλώσει ένα κομμάτι της καρδιάς του, να το μετουσιώσει σε δημιουργία του και να το τοποθέτησει ψηλά στον θολό της φήμης για όλους να τον θαυμάζουμε να τον θυμουμαστε και διαρκως να συνειδητοποιούμε εις το διηνεκες το ποσο μεγάλη ψυχάρα μας άφησε.

Αντίο David..

Και σε ευχαριστώ..

Y.Γ. Και επειδή εδώ η παρέα ασχολείται και με τον ποιοτικό ήχο. Όσοι φίλοι εδώ έχουν πικαπ και ενδιαφέρονται για το άλμπουμ που παρουσιάστηκε εδώ, θα χαρούν πολυ να μάθουν ότι η κυκλοφορία του σε βινύλιο δίνει το κάτι παραπάνω σε δυναμική ποικιλία και audiophile αρετές μιας και προέρχεται από την ίδια μίξη μεν αλλα ξεκάθαρα λιγότερο κομπρεσσαρισμενη και πέραν της πολυτελούς και χάρμα οφθαλμού συσκευασιας αξίζει τον κόπο η αγορά της και σαν θέμα ήχου..

Ας μου συγχωρήσουν οι φίλοι τα λίγα κάποια συντακτικά και ορθογραφικά λάθη που όσο και να διαβάζει κανείς το κείμενο πρίν να το δημοσιεύσει όλο και κάτι θα του ξεφύγει..

Εκλεισε τη ζωη του με φιναλε ανταξιο της πορειας του. Καταπληκτικος. Μοναδικος. Διαψευδει πανηγυρικα το "ουδεις αναντικαταστατος".

Tά' πες όλα σε δυό σειρές ωραίος..