audiohub.gr

Βιολι και ερμηνείες αλλα κυρίως βιολί σαν έργο τέχνης και μετάδοσης μουσικού χαρακτήρα, από τους μεγάλους μαέστρους της Ιταλίας και οχι μόνο.

The Vieuxtemps Guarneri is a violin built by the renowned Italian instrument maker Giuseppe Guarneri around 1741. One of the last built by Bartolomeo Giuseppe Guarneri, this Guarneri del Gesù instrument gained its name after being owned by the Belgian 19th century violinist Henri Vieuxtemps. The instrument was later used by Yehudi Menuhin, Itzhak Perlman and Pinchas Zukerman. Past owners of the instrument have included Sir Isaac Wolfson and Ian Stouzker.

The violin has been meticulously maintained and is considered to be in excellent condition, without cracks and never having required patching. The initial craftsmanship and its resulting sound as well as the well documented provenance and careful maintenance has led it to a steady increase in price over the years: it has often been viewed as an investment leaving some to criticize the overall trend of musical instruments gathering dust in a museum rather than being played as intended. In 2012, J&A Beares Ltd sold the instrument, in collaboration with Paolo Alberghini and Julie Reed Yeboah, for an undisclosed sum to an unnamed client. The undisclosed sum was reported to exceed that of the earlier world record price for the "Lady Blunt" violin. The purchaser subsequently provided lifetime use of the instrument to American violinist Anne Akiko Meyers for performance. In a December 3rd, 2013 article The Economist reported that the purchase price of the "Vieuxtemps" violin exceeded $16m (£10.5m).

Δλδ οτι ακριβότερο εχει χτυπηθεί σε πλειστηριασμό. Ο λογος απλος, το συγκεκριμένο όργανο παίζει οπως λιγα αλλα και ισως καλύτερα απο το πιο καλοσυντηρημένο Stradivari

Mικρη συνέντευξη της Akiko Meyers, μόνιμης χρηστριας του Vieuxtemps (δωρεα θαυμαστή που πλήρωσε τα 16 εκ)

Και εδω http://www.violinist.com/blog/laurie/20142/15575/

Οι 4 εποχες με την Μeyers

Οντως καταπληκτικο οργανο (Πειραζει που το καταλαβα απο τα ηχεια του ipad? )

Μόλις το έβαλα να το ακούσω.

Ο οικος Tarisio εχει πολλες πληροφοριες για το Vieuxtemps

http://tarisio.com/cozio-archive/property/?ID=40433

Ενω σε αυτο το βιντεακι ο Joshua Bell παιζει λιγο με το αριστούργημα του Guarneri

Περνάμε στο holy grail των δίσκων για βιολί (το οποίο δεν εχω σε βινύλιο αλλα όποιος θέλει, γιορτές είναι..), το Glory of Cremona. Εδώ ο Ruggiero Ricci παίζει με σειρά ονομαστών οργάνων:

A1: Andrea Amati, c. 1560-70
A2: Antonio Stradivari - The "Rode", 1733
A3: Nicolo Amati, 1656
A4: Antonio Stradivari - The "Monasterio", 1719
A5: Joseph Guarneri de Gesù - The "Plowden", 1735
A6: Antonio Stradivari - The "Spanish", 1677
A7: Joseph Guarneri de Gesù - The "Lafont", 1735
B1: Gasparo da Salo, C. 1570-80
B2: Carlo Bergonzi - The "Constable", 1731
B3: Joseph Guarneri de Gesù - The "De Beriot", 1744
B4: Antonio Stradivari - The "Madrileño", 1720
B5: Joseph Guarneri de Gesù - The "Ex-Vieuxtemps", 1739
B6: Antonio Stradivari - The "Joachim", 1714
B7: Joseph Guarneri de Gesù - The "Gibson", 1734
B8: Antonio Stradivari - The "Ernst", 1709

O δίσκος ειχε ένθετο ενα 7" στο οποίο ο Ricci παίζει τα ιδια 30" με ολα τα βιολια διαδοχικά (απο το πρώτο κονσέρτο για βιολί του Bruch), για να εκτιμήσουμε την τονικότητα του καθενός.

To αλλο αριστούργημα ερμηνείας και ταυτόχρονης σύγκρισης βιολιών ειναι οι 4 εποχές με τον Salvatore Accardo. Κλασσική ερμηνεία απο τον Ιταλο βιρτουόζο αλλα με μια ιδιαιτερότητα, σε καθε εποχή παιζει και ενα διαφορετικό Stradivari. Τα τρια εξ αυτων ειναι ιδιοκτησίας του ενώ το τέταρτο (το Cremonese) ήταν στην διάθεση του απο την πολη των liutai, την Cremona.

Ετυχε να εχω απο μικρος το CD, μετέπειτα ανακάλυψα οτι ειχε βγει και σε βινύλιο με απαγορευτική τιμη. Δεν συνιστώ την αγορα του γιατι η ηχογράφηση ειναι ψηφιακή. Το CD εχει πολύ καλο ηχο και οπως ειπα υποδειγματική ερμηνεία.

Recorded live at the 5th Cremona Festival, during the International Week of Chamber Music in Naples.

This recording features performances on instruments made by the famous Antonio Stradivari:
"La Primavera" (Spring) features the 1715 Stradivari violin known as "Il Cremonese", once owned by Joseph Joachim and now in the possession of the City of Cremona.
"L'estate" (Summer) features the 1727 Stradivari violin known as the "Ex-Raynier".
"L'autunno" (Autumn) features the 1718 Stradivari violin known as "Firebird".
"L'inverno" (Winter) features the ex Francescatti 1727 Stradivari violin known as the "Hart".
All three of these instruments are (or were at the time) owned by Accardo, who brings the particular qualities of each of the four instruments to full effect in these works.

Ενδιαφέρον αρθρο απο τους NY Times για την τεχνικη κατασκευής των Strad και Guarneri με έμφαση στον τυπο λάκας των οργανων, το σημείο που παντα οι ειδικοί πίστευαν οτι εκανε την διάφορα στον ηχο τους.

First, they found evidence of chemical treatments containing aluminum, calcium, copper and other elements — a practice lost to later generations of violin makers.

http://www.nytimes.com/2016/12/20/scien ... -wood.html

Λίγα λόγια για το Lady Blunt, ενα απο τα καλύτερα συντηρημένα βιολιά του Antonio Stradivari. To όνομα το πηρε απο την εγγονή του Λόρδου Βύρωνα, Lady Anne Blunt.



To 1971 το Lady Blunt ειχε αλλάξει και παλι χέρια, στην δημοπρασία των Sotheby's ειχαν την τύχη να το παίξουν οι Uto Ughi και Yehudi Menuhin



Εξαιρετικό φωτογραφικό υλικό στο blog του Art Johnson http://thedevilsviolin-artjohnson.blogs ... arius.html

To βιολι άλλαξε και παλι χερια μετά τον σεισμό της Ιαπωνίας, καθώς πουλήθηκε για 15.9 εκ $ και τα χρήματα δόθηκαν στου πληγέντες απο το τσουναμι. Παρότι το εχω ψάξει αρκετά δεν μπόρεσα να βρω ποιος ειναι ο νεος ιδιοκτήτης.

O Oistrakh ειχε ιδιαίτερη σχέση με τα Stradivari. Του άρεσε ο ηχος και τα προτιμούσε απο τα πιο "σκοτεινά" σε χροιά Guerneri. Το πρώτο που πέρασε απο τα χερια του ηταν λάφυρο πολέμου που οι Ρωσοι ειχαν αποσπάσει απο τους Ναζι, το οποιο ειχε πάρει μαζι του στην τουρνέ της Αμερικής (οπου δεν ανέφερε πουθενά που το βρηκε και ποιο ειναι το όνομα του βιολιού). Με αυτο το Strad του 1719 είχε ηχογραφήσει το κονσέρτο για βιολι του φίλου του, Shostakovich, καθως και τα κονσερτα του Tchaikovsky και Sibelius



Στην συνέχεια, το 1966, αγόρασε το Stradivari "Marsick" του 1705 (υπάρχει και αλλο Marsick του 1715, άνηκε στον βιολιστή Martin Pierre Marsick και σήμερα το χρησιμοποιεί ο James Ehnes). To Marsick του Oistrakh ειναι ενα εξαιρετικό ηχητικά όργανο με μια ιδιαιτερότητα, η πλάτη είναι απο ενα κομμάτι συμπαγούς ελάτου. Με αυτο το όργανο εχουν γίνει οι ύστερες ηχογραφήσεις του Oistrakh.