audiohub.gr

Ακούω τελευταία διάφορα από εβραϊκή μουσική, που κάποιο καιρό τώρα, ήθελα να εξερευνήσω ... πανάρχαιος λαός, με τα καλά/κακά- πάνω/κάτω του, νοιώθεις όμως ότι αυτό που τον κάνει ξεχωριστό είναι η διάπυρη συλλογική μνήμη και μια μακρυά αλυσίδα από σπαράγματα, τα οποία δυστυχώς γίνονται μαθήματα μόνον πρόκειται εν τέλει να προκαλέσουν την λυσσαλέα αντίδραση, όπως αυτή απεικονίζεται -δυστυχώς- στις αλλαζονικές πολιτικές των τελευταίων 50 χρόνων... Από μουσικές όμως σχίζουν, ιδιαίτερα όταν είναι να βγει από τα κατάβαθα της ψυχής η λύπη, όχι σαν έκρηξη, όχι σαν λάβα, αλλά μαλακά, ήρεμα, να νοτίσει τα πάντα και να κατακαθήσει απαλά σαν πρωινή πάχνη στην ψυχή μας ...

Πρώτα ένα κλασσικό, έχει ερμηνευθεί από όσους έχουν πιάσει τσέλο, ποτέ όμως όπως εδώ:



Και μετά, ένα εκπληκτικό βινυλιάκι της hungaroton, γεμάτο από άζυμο ψωμί, ποδαρόδρομο και καταρακωμένες χερσόνησους ...



Για τυχόν περαιτέρω : http://www.prestoclassical.co.uk/r/Hungaroton/HCD18018

Ευχαριστω Σπυρο!

Ενδιαφέρουσα καντατα στα εβραϊκά για σολίστες και χορωδία με συνοδεία τρομπέτας, βιολας, κρουστών και πιάνου ειναι αυτη του Μαρτινου, επιβλητικό εργο θα έλεγα.



Το περιοδικό Gramophone αναφερόμενο στην ερμηνεια του Ancerl σε Supraphon μεταξύ των άλλων τονίζει:

The prophecy of Isaiah, on the other hand is an altogether different matter. It is an austere, powerful work, for soprano, contralto, bass, male chorus, trumpet, viola, timpani and piano; without question one of the most visionary and concentrated of his works. Unfortunately it is not ideally served on this present issue. Karel Ancerl's Supraphon LP from the 1960s (8/68) had more atmosphere and feeling (and much less wobble from the soloists) than the present account. That was given in Hebrew while the present account is in English.

Οι Ιταλοί λατρεύουν ταινίες για τον ξεπεσμό της μπουρζουαζίας ... (πιθανότατα από φθόνο γι' αυτό που θα ήθελαν να απολαύσουν, αλλά απλώς δεν μπορούν) ....

Τελευταία την σκυτάλη έχει πάρει ο Πάολο Σορεντίνο, που όμως στα μάτια μου φαντάζει σαν ένας άγαρμπος Φελλίνι... Ωστόσο ο τύπος ξέρει να διαλέγει μουσικές απαράμιλλης φινέτσας, που στάζουν καλό γούστο και σε αγκαλιάζουν όπως μια νεαρή όμορφη μάγισσα θα αγκάλιαζε τα πρώτα τέκνα της ...

Χάρη στις ταινίες αυτές ανακάλυψα τον Αμερικανό ''νεοκλασσικό'' David Lang, να ανακατώνει με χάρη γνωστές συνταγές πάνω σε παντεσπάνι μποέμικου νεωτερισμού ... δύο δειγματάκια :

Από την ''Τέλεια Ομορφιά '' ¨:


Και από την ''Νιότη''

Okkyung Lee

The most beautiful noise on earth

από τα μελωδικά της




στο όριο



και πέρα από το όριο :)

Η μουσική είναι το μοναδικό όχημα με το οποίο ταξιδεύεις όπου θέλεις, σε μέρη πραγματικά, φανταστικά, κοντινά, μακρινά, μια μηχανή του χρόνου που με απίστευτη ευκολία διατρέχει στιγμές από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου, μέχρι το πως φαντάζεσαι το ξεψύχισμα , συνδέεται και ανακαλεί πρόσωπα, χειρονομίες, εκφράσεις, μυρουδιές.....

Το ωραίο είναι ότι όλα αυτά προκαλούνται, ασχέτως των προθέσεων του οδηγού (δημιουργού) της ... αυτός μπορεί απλά να έλυνε μια άσκηση με νότες, να ήθελε απλά να του ''πετύχει'' κάτι μα βιαζόταν, ή απλά να ήταν άυπνος από κάποια δυσπεψία ...

Ο Μέντελσον πχ. το έγραψε αυτό έφηβος ... πιθανώς θα ήθελε απλά να το ξεπετάξει και να πάει να κάνει ποδήλατο...τώρα πως γίνεται μέσα στα λίγα λεπτά που διαρκεί η ακρόαση του, να ξετυλίγεται μέσα μου όλο το κουβάρι της ζωής μου... χαιρετίσματα ... είναι απλά μαγεία, και σαν τέτοια δεν εξηγείται ...

Άσχετο, η δουλειά που έχει κάνει η DOREMI ανακτώντας, επεξεργαζόμενη και επανακυκλοφορώντας όλες τις ηχογραφήσεις του βασιλιά Δαυίδ, στην melodiya και αλλούθε, από τα 40ς και 50ς, (από όπου και τα παραπάνω) είναι πραγματικά καταπληκτική ... τόσο μεράκι ...

Ο Σιμπέλιους έχει -κατά κύριο λόγο- συνδεθεί με τα μεγάλα ορχηστρικά έργα του, τις 7 συμφωνίες, τα συμφωνικά ποιήματα όπως το Finlandia και το περίφημο κονσέρτο για βιολί ...

Με αφορμή ένα πακέτο της BIS με το σύνολο του έργου του, γνώρισα και την μουσική δωματίου, όπως και τα πιανιστικά του ... εκλεκτοί μεζέδες όλα τους ... ιδιαίτερα έχω τσιμπήσει με το εκπληκτικό Korpo Trio, [που κυκλοφορεί και σε αυτοτελή δίσκο μαζί με το εξαιρετικό πιάνο κουιντέτο] και με το πιανιστικό florestan JS82...

Το Korpo είναι κυριολεκτικά μια συναισθηματική οδύσσεια, με άγριες τρικυμίες και αλλοπρόσαλλες μάγισσες, υστερόβουλους Ευρυδάμαντες και απάνθρωπους Έχετους, αλλά και εμβόλιμες στιγμές καθάριας απόλαυσης, ζεστές ερωτικές αγκαλιές της Καλυψούς και νιάτα προς θέρισμα της Ναυσικάς... είναι η ίδια η ζωή σε 35 λεπτά... αξίζει κανείς να παρακολουθήσει αυτό το έργο προσεκτικά, αφού πλέον της προσδοκίας εφήμερης ακουστικής τέρψης θα αποκομίσει εν τέλει και μια ωραία αποδελτίωση της προσωπικής συναισθηματικής του κατάστασης ...



Από την άλλη, το Florestan είναι παιχνιδιάρικο, τσαχπίνικο όσο παίρνει, σκέτη η χαρά της ζωής, όπως όταν παρακολουθείς τις σκανδαλιές ενός μικρού παιδιού, τα τιτιβίσματα και τις πονηρές ματιές του, ξέροντας ότι δεν μπορείς να του φυλάξεις παρά μόνον μια αγκαλιά ...

Σπύρο, μιά και έπιασες τον Sibelius, ιδού ένα έργο που έμεινε ανερμήνευτο για πάνω από 60 χρόνια. Παίχτηκε τελευταία φορά το 1936, έμεινε ανέκδοτο και ανακαλύφθηκε πάλι τυχαία το 1996, οπότε και ηχογραφήθηκε από τon Osmo Vänskä και την Lahti Symphony Orchestra. Ακούγοντάς το μου φαίνεται παντελώς ακατανόητο γιατί να το αμελήσει έτσι ο Sibelius. Πείτε μου κι εσείς τη γνώμη σας για τη Νύμφη των Δασών (The Wood Nymph)

Πολύ ωραίο ... τι να πεις ... στους μεγάλους, αυτά έβγαιναν φυσικά όπως η αναπνοή, ίσως γι 'αυτό δεν έδιναν πάντα βαρύτητα ...