audiohub.gr

Είναι κοινο μυστικό ανάμεσα στους γνώστες συλλεκτες δίσκων βινυλίου οτι ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στην επιλογή επανεκδόσεων παλιών τίτλων (για τους νέους είναι ένα άλλο κεφάλαιο) στον αγαπημένο μας μάβρο δίσκο.

Εδώ λοιπόν ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον άρθρο απο το Analog Planet που επιβεβαιώνει κάποιες υποψίες μου ενώ με διαφώτισε και παιρεταίρω σχετικά.

http://www.analogplanet.com/content/rei ... AY1Smv4.97

Διοτι τώρα που το βινύλιο έχει γίνει κυριολεκτικά μόδα χρειάζεται δύο φορές περισσότερη προσοχή τι διαλέγουμε να αγοράσουμε όταν θέλουμε τα ωραία μας λεφτάκια να πιάσουν τόπο. Διότι αν κυκλοφορούν αρκετά διαμάντια εκει έξω δυστυχώς κυκλοφορούν και άλλα τόσα σκουπίδια με στόχο το πορτοφόλι του αδαή και άπειρου συλλέκτη.

Γμτ τα εκανα μούσκεμα στο paste του τίτλου μπορεί να γινει κάτι;

Ειναι μεγάλο θεμα αυτο με τις επανεκδόσεις. Στο Public πριν κάποιες εβδομάδες βρηκα 2-3 διαφορετικές του ιδιου δισκου (Cannonball Adderley, Something Else) και δεν ήξερα ποια να πάρω (κατέληξα στην πιο φτηνή, καλα ακούγεται)

Οι προβληματισμοι μου ειναι πολλοι. Πρωτα απ ολα δεν γινετε ολοι να εχουν προσβαση στα master tapes. Αν παω εγω δλδ και τα ζητήσω απο ενα studio θα μου τα δώσει ετσι, ελαφρά την καρδία?

Μετα, αντε και πηρες ενα back up copy απο τα master tapes. Σε τι κατασταση ειναι?

Αρχίζουν τα remaster, με αναλογικές κονσόλες και λαμπατο εξοπλισμό. Αναθεμα και αν ξέρει αυτος που βάζει χερι τι κανει. Και ο λαμπατος εξοπλισμός, μήπως απλα προσθετει ευφωνική παραμόρφωση?

Ειναι ψιλοβεβαιαο οτι κάποιοι πουλάνε βινύλια που εχουν βγει απο μαγειρεμένα CD. O Fremmer αναφερει

Σαν ΟΚ:
Mobile Fidelity, ORG, ORG Music, Analogue Productions, Music Matters, IMPEX, Mosaic, Rhino, Pure Pleasure, Speakers Corner, Reference Recordings, Sony/Legacy

Σαν επικίνδυνες:
Doxy (not Sonny Rollins' label—apparently there's another one using the same name), ZYX from Germany, Vinyl Lovers, Simply Vinyl and Abraxas

Εμένα παλι οι δουλειες της Mobile Fidelity, παρόλο που εχουν πολύ καλο ηχο, δεν μου αρέσουν. Παραεχουν πολυ καλο ηχο. Ειναι μαγειρεμένες και σίγουρα μακρυά απο την αρχικη μιξη/ παράγωγη. Αλλο φρούτο και καλώς ή κακώς θέλω το πρωτότυπο, ακόμα και αν δεν εχει τον απολυτα high end ηχο. Speakers Corner που ετυχε να ακουσω και να συγκρινω με δισκους που εχω δεν μπορω να πω οτι ειναι το ιδιο με τις αυθεντικές εκδόσεις. Υπολείπονται στα αυτιά μου αλλά αν το πρωτότυπο κοστιζει οσο ενα διαμέρισμα τοτε ισως και να τις προτιμήσω.

Καταλήγουμε καπου? Οχι. Δεν βγαίνει άκρη. Αν το original δεν μπορεί να βρεθεί (ή κοστίζει ενα μισθό) εγω το κατεβαζω σε high res αρχειάκι και το ακούω απο το DAC. Αν και όποτε περάσει η μόδα, και οι τιμές ξαναπροσγειωθούν θα βγω παγανιά..

σε τζαζ πολύ καλές (εώς και εξαιρετικές )παραγωγές είναι οι παλιές γιαπωνέζικες της king (σειρές GXK, GXF και bst)

http://microgroove.jp/bluenote-jpn/1977-1983.html

δυστυχώς τον τελευταίο καιρό οι τιμές τους έχουν αρχίσει να ξεφεύγουν,
κόπιες που πριν 2-3 χρόνια τις έβρισκες στο ebay με 10-15 ευρώ τώρα κλείνουν στα 30-40-50 + και συνεχώς ανεβαίνουν ...

https://londonjazzcollector.wordpress.c ... pressings/

Η King χρησιμοποιουσε μητρες Decca...

Με αφορμή το άρθρο που είχε κυκλοφορήσει το WSJ έρχεται η απάντηση του Stereophile με χρήσιμες πληροφορίες για κάποιες ετικέτες (αποφεύγουμε την Music on Vinyl)

https://www.stereophile.com/content/rip ... sj-says-so

Σχετικό άρθρο του Fremmer με πολλά ενδιαφέροντα στοιχεία

https://www.analogplanet.com/content/an ... G71RdkG.01