audiohub.gr

Πρόσφατα πέρασα λόγω επαγγελματικής ενασχόλησης 1 μήνα με μια jazz μπάντα.

Τους άκουσα να παίζουν μέσα, έξω, πάνω, κάτω, από μπροστά, από πίσω, από δεξιά, από αριστερά, από κοντά, από μακριά, τα πάντα όλα.

Λόγω του τρόπου που γινόταν οι ηχογραφήσεις, η μπάντα ηχογραφούσε κατά κύριο λόγο χωρίς ενισχυτικά (αλλά τους άκουσα και με ενισχυτικά κάποιες φορές). Δηλαδή τα όργανα έπαιζαν φυσικά.

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο φυσικός ήχος των οργάνων είναι κάποιες φορές τραχύς. Δηλαδή υπάρχουν κάποιες συχνότητες που όταν τις έπιαναν, τουλάχιστον στα δικά μου αυτιά, ήταν σκληρές/ξυράφια. Ειδικά η τρομπέτα και το σαξόφωνο. Σίγουρα υπάρχουν όργανα και όργανα, με άλλες ποιότητες κατασκευής και ακουστικά χαρακτηριστικά.

Αλλά...

Πόσο χαρούμενο με έκανε αυτή η διαπίστωση! Πλέον ξέρω ότι όταν κάποιες συχνότητες σε καλές ηχογραφήσεις μου ξυρίζουν τα αυτιά, δεν φταίει απαραίτητα ούτε το σύστημα ούτε η ηχογράφηση αλλά έτσι είναι ο φυσικός ήχος κάποιων οργάνων.

Προφανώς έχει να κάνει με την συγκεκριμένη δική μου ακοή και την ευαισθησία μου σε κάποιες συχνότητες αλλά είχε ενδιαφέρον αυτή η ανακάλυψη για μένα.

Έχω την ίδια εμπειρία, ειδικά από την τρομπέτα ―νομίζω πως είναι από τους πλέον οξείς ήχους όταν πιάνουν τις κορώνες τους. Χωρίς να κάνω τον ειδικό, τα όργανα είναι σχεδιασμένα ώστε να είναι με τον τρόπο τους ηχεία αυτά καθ' αυτά. Απ' όσες φορές έχω ακούσει ζωντανά μουσική απ' ευθείας σε κοντινή απόσταση, ο ήχος είναι πάντοτε δυνατός και με προβολική παρουσία. Το πράγμα μαλακώνει μόνον όταν αρχίζει και παίζει μαζί τους και ο χώρος, ανάλογα με το είδος και το μέγεθος της αίθουσας. Κατ' αναλογία, νομίζω θα μου επιβεβαιώσεις πως το ίδιο παίζει και όταν παρεμβάλλονται τα μικρόφωνα, καθώς χρωματίζουν ανάλογα με τον τρόπο κατασκευής τους.

Φυσικά στην ηχογραφημένη εκδοχή των οργάνων παρεμβάλλεται και το στήσιμο κατά την ηχοληψία, μετά η παραγωγή κ.ο.κ. μέχρι να βγει η τελική κόπια. Από εκεί αρχίζει το πάρτυ με το δικό μας χόμπι.

Μην ξεχνάτε πως από κατασκευής κάποια όργανα (τα χάλκινα πνευστά πχ) ήταν φτιαγμένα για να μπορούν να ακούγονται σε μεγάλες αποστάσεις ... ο ήχος μιας τρομπέτας (και όλων των οργάνων φυσικά) αλλάζει πολύ αν την ακούς στα δύο μέτρα ή στα 30 ή και παραπάνω!
Από εκεί και πέρα σίγουρα ρόλο παίζει και η ποιότητα του οργάνου και φυσικά ο "ήχος" που έχει καταφέρει να χτίσει ο κάθε μουσικός όλα τα χρόνια που εξελίσσει την τεχνική του.. αυτό το τελευταίο είναι από τα βασικότερα χαρακτηριστικά ενός μουσικού κυρίως αν μιλάμε για φυσικά μη ενισχυμένα όργανα!

DomieMic65 wrote:Μην ξεχνάτε πως από κατασκευής κάποια όργανα (τα χάλκινα πνευστά πχ) ήταν φτιαγμένα για να μπορούν να ακούγονται σε μεγάλες αποστάσεις ... ο ήχος μιας τρομπέτας (και όλων των οργάνων φυσικά) αλλάζει πολύ αν την ακούς στα δύο μέτρα ή στα 30 ή και παραπάνω!

Σωστός, να μην ξεχνάμε πως το σάλπισμα ήταν για τις μάχες στα βουνά και τις πεδιάδες!

DomieMic65 wrote:Από εκεί και πέρα σίγουρα ρόλο παίζει και η ποιότητα του οργάνου και φυσικά ο "ήχος" που έχει καταφέρει να χτίσει ο κάθε μουσικός όλα τα χρόνια που εξελίσσει την τεχνική του.. αυτό το τελευταίο είναι από τα βασικότερα χαρακτηριστικά ενός μουσικού κυρίως αν μιλάμε για φυσικά μη ενισχυμένα όργανα!

Ακόμα πιο σωστός, αυτό ακούγεται και στις ηχογραφήσεις!

Αυτό που λέει ο Μιχάλης ισχύει και για άλλα όργανα. Ο λόγος πχ που τα ξακουστα βιολιά έγιναν ξακουστα ήταν πως έπαιζαν πιο δυνατά από τα άλλα. Στην εποχή των Stradivari και των Amati που δεν υπήρχαν ενισχυτές αυτό είχε τεράστια σημασία.